Tuesday, January 16, 2018

நீர்க்கோலம்



தருமன் ஆடிய சூது. நளன் ஆடிய சூது. இரண்டுமே உடன்பிறந்தார்களுக்குள் நிகழ்ந்தவை. இரண்டுமே நிலத்தின் பொருட்டு நிகழ்ந்தவை. இரண்டிலுமே சூதுத் திறமை பற்றிப் தன்னம்பிக்கை கொண்டவர்கள் முற்றிலும் தோற்றார்கள். ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் ஆடப்படுகிறது சூது, ஒரு பெரும் போரைத் தள்ளி வைப்பதற்காக.

பாண்டியன் ராமையா எழுதிய நீர்க்கோலம் விமர்சனம்

அறம்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

சத்தியம் என்று நம்புவது, அறம் எனக் கொண்டது, மனிதர் என்றால் இவ்வாறு என்று அமைத்துக்கொண்டது யாவும் எப்படியெல்லாம் போரால் சீரழியும் என்று பீஷ்மர் காட்டுகிறார்.  அச்சமயத்தில் போரின் காரணமான பாதிப்புகள், விழும் அடிகளும் வலியும் மரணமும் வன்கொடுமைகளும் எவ்வாறு இருந்தாலும் அதைவிட அதில் எஞ்சுவோர் அவற்றின் அற பிறழ்வுகளை, மனிதர் என்ற நிலையில் இருந்து வழுவியதன் வலியை நினைவுகளால், உணர்வுகளால் பலகாலம் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.  அதனின்று மீள்வதே கடினம்.  மனிதன் விலங்கிற்கும் தெய்வத்திற்கும் இடைநிலையில் இருக்கும் உயிர் எனும்போது தெய்வங்கள் மனித உடல்களை ஆட்கொண்டு கொடும் விலங்குகளின் ஆடலை ஆடி முடித்து அகல, கைவிட்ட தெய்வங்கள் மீது கசப்பும், கொடும் விலங்கென ஆகி நிகழ்த்தியவற்றின் குற்ற உணர்ச்சியும், சுய பச்சாதாபமும், தம் மீதே ஆன அச்சமும் அருவருப்பும் என மனிதரின் துயர்தான் எத்தனை பெரிது? .  தெய்வமும் விலங்கும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்வதில்லை, இரண்டுமாக தம்மை கருதி களமாடிய மனிதரே பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளவேண்டியுள்ளது.  தெய்வமும் விலங்கும் தம்மை அணுகாது துரத்தி தம்மை மனிதர் என்ற இடைநிலையிலேயே ஊன்றி நிலைநிறுத்திக்கொள்ளவே அறம் வகுத்து அதை இறுகப்பற்றுகின்றனர் என்று தோன்றுகிறது. இயற்கை கருணை அற்றது, முழுமுதன்மை மெய்மையை இறை என்பதும் கருணை அற்றது.  கருணையும் அறமும் காப்பீட்டுத் தேவைகளும் மனிதர்க்கு மட்டுமே.  விலங்கிற்கு அறம் கற்பிக்க வேண்டியுள்ளது, தெய்வத்திற்கு கருணை கற்பிக்க வேண்டியுள்ளது.  இரண்டும் அபத்தம் என்று அவ்வப்போது உணரவும் நேர்கிறது.


அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை

நீலப்பட்டு



ஜெ,


திகைப்புடன் அவர் குழலில் சூடிய பீலியை நோக்கினாள். அதுவும் அவளுக்கு நோக்களிக்கவில்லை. படபடக்கும் உள்ளத்துடன் அவள் அவர் புன்னகையை, ஒற்றைக்கல்லாரம் துவண்ட மார்பை நோக்கினாள். பின்னர் காலடிகளுக்கு நோக்கு தழைந்தாள். அறிந்தவை, அணுக்கமானவை. அவள் உளக்கொந்தளிப்பு அடங்கியது. அவள் அவர் கால்களையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

மூன்று நாட்களாகியும் இந்த வரிகள் பரவசமாக நினைவில் நிற்கின்றன. மூவகை மனிதர்கள், மூவகை உணர்வு நிலைகள். மூன்றாகவும் நிற்கும் அவர். மொத்த வெண்முரசையும் “நீலப்" பட்டில் சுற்றிய வரிகள்


ஏ.விமணிகண்டன்

Monday, January 15, 2018

தெய்வச்சிலை



ஜெ

அவையில் அமர்ந்திருக்கும் துர்யோதனின் தோற்றத்திற்கான வர்ணனை திகைப்பை அளித்தது. ஒரு தெய்வச்சிலைக்குரிய வர்ணனை. தெய்வங்களைப் போலவே அவனைச்சூழ்ந்து ஏராளமான பூதகணங்கள். அவையெல்லாம் அவனே. ஆனால் அவன் அதன் உச்சம். முழுமை. தெய்வங்களுக்கு உள்ள நிலைபேறுத்தன்மையை அவன் அடைந்துவிட்டான். எல்லாரையும் கொஞ்சமாவது பெயர்க்க முடியும். அவனை இனி ஒன்றுமே செய்யமுடியாது. அவன் அனைத்துவகையிலும் முழுமைகொண்டுவிட்டான். இனி விண்ணுக்குச்செல்வதைவிட ஒன்றுமே செய்யமுடியாது.
நோக்க நோக்க ஒவ்வொருவரும் அவரிடமிருந்து கூரிய வேறுபாடு கொண்டனர். அமர்வின் கோணலால், முகத்தின் பிழையால், விழிகளின் மங்கலால், தோள்களின் வடிவால், நெஞ்சின் விரிவால், விழிதொட்டறிய முடியாத ஏதேதோ கூறுகளால் அவர்கள் அவர் அல்லாதாயினர். அவர்களினூடாகச் சென்று அவர் தன் முழுமையை அடைந்துவிட்டிருக்கிறார் என்ற வர்ணனை மிகவும் அழகானது. அவன் எப்படி தெய்வம்போல ஆனான் என்பதைக்காட்டுவது. ஆனால் கிருஷ்ணன் அப்படி அல்ல. அவன் தெய்வமாக அல்ல. மனிதனாகவே இருக்கிறான். கோணலாக அமர்ந்திருக்கிறான். மனிதர்களுக்குரிய துன்பங்களை அடைந்தபின்னர்தான் அங்கே வந்திருக்கிறான். ஆனால் அவன் காலடிகள் மட்டும் தெய்வங்களுக்குரியவையாக உள்ளன. அவை புன்னகை செய்கின்றன

ஜெயராமன்


வெறுப்பு



ஜெ

வெண்முரசின் அத்தியாயங்கள் பரிதாபத்தையும் கசப்பையும்தான் உண்டுபண்ணுகின்றன. பெரியோர்களும் தந்தையர்களும் கெஞ்சுகிறார்கள். திரும்பத்திரும்ப நல்லுரை சொல்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு சமூகம் தற்கொலைசெய்துகொள்ளும் மனநிலைக்கு வந்துவிட்டால் அதைநோக்கித்தான் சென்றுகொண்டே இருக்கும் என நினைக்கிறேன். இன்றைக்கு தமிழக அரசியிலிலே பலர் பேசும் வெறிபிடித்த பேச்சுக்களைக் கேட்கும்போது அதுதான் தோன்றுகிறது.

என் தாய்மாமா எண்பதுகளில் பஞ்சாபிலே வேலைபார்த்தவர். எப்படி சரசரவென்று அந்த வெறுப்பு தீபற்ற்க்கொள்வதுபோல மேலேறியது என்று சொல்லும்போது பிரமிப்பாகவே இருக்கும். மக்களுக்கு இந்த தீயை தன் கூரைமேல் பற்றவைத்துக்கொள்வதில் பெரிய ஆர்வமிருக்கிறது என நினைக்கிறேன்

எனக்கு திருதராஷ்டிரர் கெஞ்சியதுகூட பெரிதாகப்படவில்லை. விதுரர் கண்கலங்க சொல்ல்லும் இடம்தான் மனசை பதறவைத்தது. காலந்தோறும் இப்படித்தான் எல்லாம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது இல்லையா? போர் முதிரும் அக்காலகட்டத்தில் மக்கள் தங்கள் கனவுள்ளங்களில் நூறுநூறு முறை களம்கண்டு கொன்று குருதியாடி களித்திருப்பார்கள். பெருவிழைவு கொண்டு சூறைகொண்டாடியிருப்பார்கள். அத்தனை கீழ்மைகளும் விடுதலைகொண்ட களிப்பிலிருப்பார்கள்


ராகவேந்திரா

நஞ்சு



போர் ஒருங்கும் பொழுதுகளில் உச்சநிலை உணர்வுகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. விருப்புவெறுப்புகள் ஆழ நிறுவப்படுகின்றன. தலைமுறை வஞ்சங்கள் கிளர்த்தப்படுகின்றன. உள்ளுறையாக பெருமிதங்களும் மிகைவிழைவுகளும் ஏற்றப்படுகின்றன. நெறியுரைக்கவும் நலம்நிறுத்தவும் உதவும் கதைகளும் இசையுமே அப்பணியையும் செய்கின்றன. மெல்ல மெல்ல மக்கள் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள், நாகர் நஞ்சுக்கு உடலை பழக்குவதுபோல. அவர்கள் புழங்கும் மொழி முற்றிலும் நஞ்சென்றாகிவிடுகிறது. நஞ்சுண்டு நஞ்சில் திளைக்கிறார்கள். நஞ்சல்லதை அறியவும் ஒண்ணாதவர் ஆகிறார்கள். பின்னர் அவர்களின் நகக்கீறல் போதும், உமிழ்நீர்த்துளி போதும்

இந்த வரிகளைத்தான் தினமும் வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். போர்க்காலங்களில் நான் இலங்கையிலே இருந்தேன். அன்றைக்கு இலங்கை இப்படித்தான் இருந்தது. ஒருவர் கூட சமநிலையில் இல்லை. எல்லாமே நஞ்சாகிவிட்டிருந்தது. மொழியிலேதான் மனுசர் வாழ்கிறார்கள். மொழி இப்படி நஞ்சாக ஆனபின்னால் மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளவே முடியாது. அன்றைக்கு அப்பாவும் மகனும்கூட பேசிக்கொள்ளமுடியாது. சட்டென்று துரோகிப்பட்டம் வந்துசேரும். ஆகவே எல்லாருமே பேச பயப்படார்கள். அந்த காலகட்டத்தை பார்க்கும்போது ஏற்பட்ட அதே பயம் இப்போதும் ஏற்படுகிறது


சோமசுந்தரம்