Thursday, April 26, 2018

காவியம்




ஜெ

சில வரிகல் ஒட்டுமொத்தமாக பழைய நாவலைச் சென்றடைவது ஆச்சரியமானது. கொடும்பழியிலிருந்து, ஆறா வஞ்சத்திலிருந்து, ஆற்றொணாத் துயரிலிருந்தே பெருங்காவியங்கள் எழுகின்றன என்கிறார். பராசரர். வியாசர் துயரத்துடன் கண்ணீருடன் கன்யாகுமரிக்குச் சென்றது நாடெங்கும் அலைந்தது ஏன் என்பதை இப்போது பார்க்கமுடிகிறது. ஒரு சொல் மிச்சமிருக்கவேண்டும் என்கிறார். அந்தச்சொல் ஓம். அதை அந்த யானை வந்து அவருக்கு அளிக்கிறது. மழை அனைத்துக் குருதியையும் சாம்பலையும் கழுவிச்செல்கிறது. அனைத்து மாசுகளையும் மண்ணுக்கு உரமாக்குகிறது என்ற வரி காவியத்தையே குறிப்பிடுகிறது. வியாசபாரதம் மகாபாரதப்போரின் குருதி அனைத்தையும் மண்ணுக்கு உரமாக்கிய மழை தானே?

மகாதேவன்

முடிவின்மை




ஜெ

முடிவின்மை என்று சாதாரணமாக பயன்படுத்துகிறோம். குறிப்பாக சயன்ஸ் வந்தபின்னாடி முடிவின்மை என்பது ஒரு சொல் போலவே ஆகிவிட்டது. ஆனால் முடிவின்மை கற்பனைசெய்வதற்கு அவ்வளவு பயங்கரமானது என்று காட்டியது இந்த அத்தியாயம். முடிவின்மையில் எல்லாமே முடிவின்மைதான். இந்த எண்ணம் எனக்கு எழுந்ததே இல்லை. நான் கணக்கு பேராசிரியராக இருந்து ஓய்வுபெற்றவன். முடிவின்மையில் பிரம்மம் மட்டுமல்ல காலம் வெளி எல்லாமே முடிவில்லாதது. ஆகவே சுகனும் வியாசனும் எல்லாமே முடிவில்லாததுதான். வியாசன் காணும் விஸ்வரூபக்காட்சி இது

ஈஸ்வரமூர்த்தி

கவியோகி




வியாசனிடம் அவருடைய வழி தியான யோகம் அல்ல அவர் கவியோகிதான் என்று சொல்லும் கிருஷ்ணன் சொல்லும் உவமை அழகானது.  விண்ணுக்கெழும் ஆணையை அனலுக்கு அளித்ததே மண்ணில்வீழும் ஆணையை மழைக்கு அளித்ததுநெருப்பு எல்லாவற்றையும் எரித்து தானும் அணைந்து விண்ணுக்குப்போகிறது. அதுவே தியானயோகம். மழை எல்லாவற்றையும் முளைக்கவைத்து இங்கேயே வளம் சேர்க்கிறது. அதுதான் கவியோகம். அந்த வேறுபாட்டையே கண்ணன் சொல்கிறார். தன் சொல்லில் எழுந்த மெய்யை கவிஞன் தன் கனவால் ஒப்புகையில் அதுவே முதற்சான்றாகும். ஆம் ஆம் ஆம் என மும்முறை ஒப்பி பிரம்மம் மறுசான்றுரைக்கும் என்று கண்ணன் வியாசருக்கு அளிக்கும் உறுதி ஒவ்வொரு கவிஞனுக்கும்தான்


செல்வராஜ்

வால்கவ்வரவு



அன்புநிறை ஜெ,

//நான் புரிந்துகொள்ளவே இருநூறாண்டுகால வாழ்க்கை தேவையாகியிருக்கிறது…. // 

முதற்கனலில் தொடங்கிய தொடர் வலைப்பின்னலின் முன் நிரையில் வரும் கண்ணி இன்றைய இமைக்கணத்தில் வியாசர் எழுதும் காவியத்தில் வந்து நிற்கிறது.  ஒவ்வொரு அரவும் வாயால் வாலைக் கவ்வுகிறது.

மிக்க அன்புடன்,
சுபா

இமைக்கணம் – Open your Eye



நான் மார்வெல் திரைப்படங்களின் ரசிகன் (கவனிக்கவும், காமிக்சுகளுக்கு அல்ல, திரைப்படங்களுக்கு மட்டுமே... காமிக்ஸ்களைப் படித்ததில்லை. படிக்க வேண்டும்!!!). அவற்றிலிருந்து வழமையான அதிமானுட சாகசங்களை மீறிய சிலவற்றை அனுபவிப்பவன். உதாரணமாக xmen படங்களின் Dr. Charles Xavier கூறும் வசனங்களில் இருந்து காந்தியத்துக்கு தொடர்புபடுத்தியிருக்கிறேன். சமயங்களில் இதெல்லாம் அவை கூறுபவற்றுக்கு மேல் நானாக எனது அறிதல்களைச் சுமத்துகிறேன் என என்னை நானே கடிந்து கொண்டதும் உண்டு. அபத்தமாக உணர்ந்ததும் உண்டு. ஆயினும் அத்தகைய மேலதிக அனுபவங்கள் அத்திரைப்படங்களை மனதுக்கு மிக நெருக்கமாக்கியிருக்கின்றன. இத்தகைய மேலதிக கருத்துக் குவிதலை அவர்கள் தெரிந்து வைக்கிறார்களா அல்லது யதார்த்தமாக அமைந்து விடுகிறதா என்ற குழப்பம் வெகு நாட்களாக உண்டு. அதற்கு விடையளிப்பது போல் வந்த ஒரு படம் Dr. Strange. என்னடா இமைக்கணத்தைப் பற்றி தலைப்பிட்டு விட்டு மார்வெல் படங்களைப் பற்றி பேசுகிறேனே என எண்ண வேண்டாம். வியாசர் ‘சூக்ஷ்மம்’ எனும் சுனைக்குள் இறங்கி சுகனைக் கண்ட அனுபவங்களைப் படித்த போது, குறிப்பாக “எண்ணிறந்தமை என்றால் என்னவென்று ஒரு நோக்கில் கண்டான். எண்ணிப்பகுப்பதே காலம். காலமின்மையில் கோடிகோடி வியாசர்கள் கோடிகோடி சுகன்களை பெற்றனர். கோடிகோடி வியாசர்கள் கோடிகோடி சுகன்களை இழந்தனர். கோடிகோடி வியாசர்களை கோடி கோடி சுகன்கள் பெற்று இழந்தனர். சுகன்களை கொன்றனர் வியாசர்கள். வியாசர்களை கொன்றனர் சுகன்கள். வியாசர்களிலிருந்து சுகன்கள் முளைத்தெழுந்தனர். சுகன்களிலிருந்து வியாசர்கள் எழுந்தனர்.
ஒன்றுபிறிதே என்றானவர்கள். ஒன்று பிறிதிலாதவர்கள். கணம்கோடிப் பெருகி கணம்கோடி அழிந்து அழிவின்மையாகி நின்றவர்கள். நெஞ்சிலறைந்து அழுதனர் முடிவிலாக் கோடியர். உவகைகொண்டு நகைத்தனர் எண்ணிலாக் கோடியர். முடிவிலாது பெருகுகையில் அழிவும் ஆக்கமும் துயரும் உவகையும் ஒன்றே. அனைத்தும் இன்மையே. இன்மையும் இருப்பும் ஒன்றே.
பெருகிப்பெருகி விரிந்து விரிந்து சென்றான் வியாசன். அவன் கைகள் திசைகளின் முடிவிலி நோக்கி நீண்டன. கால்கள் ஆழத்தின் அடியிலி நோக்கி சென்றன. தலை விண்ணின் அலகிலி நோக்கி எழுந்தது. கணம்கோடி என பெருகும் தன் உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும் ஒரு சுகன் என்று உணர்ந்தான். ஒவ்வொரு சுகனும் ஒரு முடிவிலாப் பேருருவன் என்று கண்டான். அவ்வுடலில் ஒவ்வொரு அணுவும் தானே என்று அறிந்தான்.” என்பதை வாசித்த போது கீழ்க்காணும் காட்சிகள் நினைவுக்கு வந்தன.



இதில் வரும் வசனங்கள் முக்கியமானவை.

The Ancient One: You're a man looking at the world through a keyhole. You've spent your whole life trying to widen that keyhole. To see more. To know more. And now on hearing that it can be widened, in ways you can't imagine, you reject the possibility.
Dr. Strange: No, I reject it because I do not believe in fairy tales about chakras, or energy, or the power of belief. There is no such thing as spirit! We are made of matter and nothing more. We're just another tiny, momentary speck in an indifferent universe.
The Ancient One: You think too little of yourself.
Dr. Strange: Why are you doing this to me?
The Ancient One: To show you just how much you don't know. Open your eye! (கண்கள் எனச் சொல்லவில்லை. கண் என்று தான். இதன் பிறகு அவர் Dr. Strange –ன் நெற்றியில் கைவைப்பார்.)
The Ancient One: You think you know how the world works? You think that this material universe is all there is? What is "real"? What mysteries lie beyond the reach of your senses? At the root of existence, mind and matter meet. Thoughts form reality. This universe is only one of an infinite number. Worlds without end. Some benevolent and life-giving, others filled with malice and hunger. Dark places where powers older than time lie, ravenous and waiting. Who are you in this vast multiverse, Mr. Strange?

இதில் Dr. Strange உடலில் இருந்து வெளியேறி தன்னைத் தானே காணும் காட்சியில் வரும் உடல்களின் எண்ணிக்கை (ஐந்து) முதற்கொண்டு இந்திய மரபின் தாக்கம் இவற்றில் அதிகம்.

அன்புடன்,
அருணாச்சலம் மகராஜன்

Wednesday, April 25, 2018

இரண்டுவகை



ஏனென்றால் கதை மீண்டும் நிகழும் ன்று அந்தப்பெண்குழந்தை சொல்லுமிடத்தில் அதே உனர்ச்சியை நானும் அடைந்துகொண்டிருப்பதை உணர்ந்து ஆச்சரியமடைந்தேன். எல்லா கதையும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. இந்த ரெக்கரிங் தான் மகாபாரதத்தின் தர்சனம் என நினைக்கிறேன். 

வியாசரின் கதை இரண்டுவகையிலே திரும்ப நிகழ்கிறது. ஒன்று  முற்பிறப்பு க்டன் தீர்வது. வியாசர் அவருடைய முற்பிறப்பில் கண்ணில்லாத ரிஷியாக இருந்தார். அதை அவர் ஈடுசெய்கிரார். இன்னொன்று தந்தை செய்வதன் தொடர்ச்சி. பராசரர் செய்வதன் ஈடுஆக இப்போது மக்கள் சாகக்கொடுக்கிறார். இரண்டு வகையான வினைகள் உள்ளன. ஒன்று முற்பிறப்பு அதாவது பிரார்த்தம்.. இன்னொன்று பிதுரார்ஜிதம்


ஸ்ரீனிவாசன்