Saturday, October 21, 2017

மாமலரில்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

விரைந்து எழும் தழலுக்கு நடுவே தற்செயலாய் தாவிச் சென்று மாமலர் தேடிச் செல்லும் பீமனும், அவன் துணை செல்லும் முண்டனும் சென்று கொண்டிருந்த அடர் கானகத்தை அடைந்தேன்.  நீர் சொட்டிக்கொண்டிருக்கும் இலைகள், பாசி படர்ந்த சிற்றாலயம்.  "ஆமாம் இவருக்கு ஒட்டு மொத்த பாரதமும் கேரளாவில் நடப்பதாக வேண்டும், அல்லது ஒட்டுமொத்த இந்தியாவும் கேரளா போல் வேண்டும்.  யாதவ நிலம் கூட வாகமண் புல்வெளி போல இருக்க வேண்டும்" என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.  நல்லது தானே ஆனால் இன்றைய கேரளம் போல் இருக்கக் கூடாது, பல நூற்றாண்டுகள் முன்பிருந்த இன்னும் மிக அடர்ந்த கேரளமாக இருக்க வேண்டும்.  பதினைந்து ஆண்டுகள் முன்பு வளையார் பாலம் நின்று இயற்கையே வகுத்தது போன்ற எல்லை காண்பது வியப்பூட்டுவது.  இந்த பக்கம் குறைந்த மரங்கள் கொண்ட நிலம் அந்த பக்கம் உடனடியாகத் துவங்கும் பச்சை பெருமரங்கள் அடர் செறிவு, சத்தமிட்டு தங்கள் இருப்பைச் சொல்லும் சிற்றுயிர்களின் ஒலிகள்.  இன்று இரண்டு பக்கத்திற்கும் வித்தியாசமே இல்லை.  பாலக்காடு வரை சாலை அகலம் செய்யப்பட இரண்டும் ஒன்று போலவே இருக்கிறது.

மாமலரின் அத்தியாங்களில் ஓடிய போது உயிரோட்டம் மிகுந்திருப்பது எனத் தோன்றியது.  தரையில் மெலிதான ஒரு சிறு வெட்டு பாதாள கங்கையை மேலே கொண்டு வரக்கூடும், விழியின் ஒரு நோக்கு விண்மீன்கள் திரளை திசை திருப்பி ஒருங்கு திரட்டி பூமிக்கு கொண்டு வரக்கூடும், சக்தி வழிபாட்டின் தன்மை - அது தரும் உயிரோட்டம்.  சக்தி வழிபாட்டையும் கலைஞர்களின் உச்சங்களையும் ஒருங்கு நோக்குகிறேன்.  எண்பதுகளில் மூகாம்பிகை பகத்தரான இசைஞானி இளையராஜா அவர்களின் இசையின் உயிரோட்டத்தை எண்ணுகிறேன்.  முன்பு தமிழ் சைனிக் சமாசார் இதழில் ஒவ்வொரு ரெஜிமெண்ட்க்கும் போரின் போது தரப்படும் வீராவேசம் உண்டாக்கும் கோஷங்கள் பற்றியும் அதன் உளவியல் பற்றியும் ஒரு கட்டுரை படித்தேன்.  முஸ்லிம்களுக்கு "அல்லாஹு அக்பர்."  இந்துக்களில் வெவ்வேறு ரெஜிமெண்ட்களுக்கும் வெவ்வேறு "ஜெய் பவானி" அல்லது "ஜெய் காளி" அல்லது "ஜெய் ஸ்ரீராம்" அல்லது "ஹர ஹர மஹாதேவ்."  அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது "ஜெய் பவானி" அல்லது "ஜெய் காளி" என்று கொண்டவர்கள் உச்சபச்ச ஆவேசத்துடன் ஆக்ரோஷமாக போரிட்டனர், "ஹர ஹர மஹாதேவ்" கொண்டவர்களிடம் ஆவேசம் மிக குறைவாகவே இருந்தது என்று.

நவராத்திரியின் சமயம் என்பதால் மாமலர் வழியாக பீமன் முண்டன் துணையுடன் மூதன்னைர் ஆலயங்கள் சென்று வந்தேன்.  மாமங்கலை அன்னையின் அருள் அனைவர்க்கும் நிலவுக.


அன்புடன்
விக்ரம்

அறிந்தவற்றிலிருந்து விடுதலை



அன்புநிறை ஜெ,

உஷையின் கதை மித்திரவிந்தையை மீண்டும் வாசிக்கச் செய்தது.  இருவரும்
இளைய யாதவர்கள் குறித்த எந்த சொல்லும் தடயமும் உள் செல்லாத ஓர் உலகு சமைக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படுபவர்கள். 
நாயகர்களோ மொட்டவிழும் முன்னர் முகைநுழைந்த நறுமணமென  உள்நுழைகிறார்கள். 

பிளேட்டோவின் குகை உருவக மனிதர்கள் போல உருவாக்கப்பட்ட பொய் உலகொன்றில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர்கள்.  திரைக்கு அப்பாலிருந்து காற்றென உள்நுழைந்து குழலிசைக்கிறான் முதல் இளைய யாதவன். ஓவியங்களுக்கு அப்பாலிருந்து உள்நுழைகிறான் அனிருத்தன். மனித அகங்களின் கனவுப் பெருவெளி கரவுக்காடு எனில் தனிமனிதனின் அந்தரங்க வெளியென ஆடி காண் உலகு.

என்ன ஓர் அழகான சித்தரிப்பு. புலனுலகிலிருந்து ஆடிகாட்டும் அறியா உலகில் நுழைகிறாள் உஷை சந்தியையென. அங்கும் புலன் காணும் நிலவொளி சூழ் இரவில், அறியாதனவற்றால் ஆன நிழலுக்குள்ளிருந்து மெல்ல உருத்திரட்டி எழுந்து வருகிறான் அவன். 

மனிதனறிந்த உலகின் எல்லைகளுக்கு வெளியே காத்திருக்கிறது அவன் சற்றுமறியாத ஊழ் அவனை முற்றாக பொதிந்து சூழ்ந்துகொள்வதற்கு. 

அறியாப் பெருவெளியில் சுழலும் சிறு கடுகென ஊரும் உலகில் வாழ்வதனாலேயே ஒவ்வொரும் அறிந்தவற்றால் எல்லை வரையறுக்கப்பட்டு அறியாதனவற்றின் கருணையால் சூழப்பட்டு வாழ்கிறோம்.  
அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட வெளியிலிருந்து நீளும் கரமொன்றால் அன்றி விடுதலை இல்லை.  

மிக்க அன்புடன்,
சுபா

உள்ளத்தில் உருவாகும் உலகங்கள். (எழுதழல் 13-14)



   நாம் வாழும் உலகம் நம்முடையது என்று சொல்ல முடியாது . அதன் நிகழ்வுகள் எதுவும் நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.  நாம் நினைத்தபடி நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும்  நடப்பதில்லை. நாம் நினைத்ததை செய்ய முடிவதில்லை. நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை உலகின் மற்ற கூறுகள் தீர்மானிக்கின்றன. நம்மைச் சூழ்ந்தவர்கள், நம் நண்பர்கள், நம் உறவுகள் எப்போதும் நம் எண்ணப்படி நடப்பதில்லை.   ஏன் நம் உடல்கூட நம் எண்ணத்திற்கேற்ப ஒத்துழைப்பதில்லை. நம் விருப்பப்படி எதுவும் அமையாதததால்   இவ்வுலகு நமக்கே நமக்கான உலகல்ல.  எதோ சௌகர்யமற்ற விடுதியில் இருப்பதுபோல் நம் வாழ்வு இங்கு உள்ளது.  நம்விருப்பம்போல் இயங்கும் ஒரு  உலகு இருப்பதைப்பற்றிய நமக்கு ஒரு ஏக்கம் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது.   வேறு வழியின்றி  நாம் இந்த உலகை ஏற்றுக்கொண்டாலும் இவ்வுலகில் இப்படி இருப்பதில் மிகவும் சலிப்படைகிறோம்.

 
       இப்படி இவ்வுலகில்  திருப்தியடையாத நம் மனம் தனக்கான உலகை தானே உருவாக்கி தனக்கென அனுபவங்களைப்பெற்றுக்கொள்கிறது.  இதை பகல் கனவு என்று  சொன்னாலும் நாம் மகிழ்ச்சி ஒன்றையே காணும் ஒரே உலகு இதுவாகும். சிறுவர்களாக  இருக்கும்போது நாம் கற்பித்துக்கொள்ளும் அந்த உலகில் நாம் அதிவீரர்களாக இருப்போம்.  பின்னர் வளர வளர நம் கற்பனை உலகில் நாம் ஏற்கும் பாத்திரங்கள் மாறும்.   சமூகக் காவலன்,  மக்கள் போற்றும் தலைவன், மக்களின் நலனுக்காக  தன்னையே பலியிட்டுக்கொள்ளும் தியாகி,  உலகை அழிவிலிருந்து தன்னந்தனியாக காப்பாற்றும் அதிநாயகன்   உலகம் வியந்து போற்றும் ஒப்பற்ற மனிதன் என நம்மை நாமே அந்த உலகில் உயர்த்திக்கொள்வோம்   பெரும் செல்வந்தனாய் இருந்து நாம் வேண்டும்பொருளையெல்லாம ஆண்டு அனுபவிப்பது, நம் மனதிற்கு ஒவ்வாத பிறரை பலவிதங்களில்   வஞ்சம் தீர்த்து நம்மிடம் அடிபணியவைத்தவனாக இருப்பது, நாம் காமுறும் பெண்கல் எல்லாம் நம்மேல் காமம்கொண்டு இணங்கிவருவது என நாம் இச்சைகள் நிறைவேறும் உலகம் அது.  நம் வாழ்வின் நாம் இனிமையாக கழித்த   பெரும்பான்மையான நேரங்கள் இந்த கற்பனை உலகங்களில் கழித்தவையாக இருக்கும்.  நாம் அதை மனதில் அந்த கணங்களைக் குறித்து வைத்துக்கொள்வதில்லை என்பதால் நாம் அந்த இனிய அனுபவங்களை பொருட்படுத்துவதில்லை.  தனிமையில் தள்ளப்பட்ட ஒருவன், மற்றவர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒருவன், தன் வாழ்க்கையில் சலிப்படைந்த  ஒருவன் தன் மனதை காத்துக்கொள்ள , அது வெறுமையில் வீழ்ந்துவிடாமல் இருக்க இந்த கற்பனை உலகங்கள் பெரிதும் உதவுகின்றன.  இல்லையென்றால் ஒருவேளை அவர்கள் தன் உள்ளம் உடைந்து உளவியல் ரீதியான  பாதிப்புக்களை அடைந்திருக்கக்கூடும்.  இப்படி தான் கற்பனை செய்யும் உலகை உண்மையென ஆக்க  சிலர் தீவிரத்துடன் ஈடுபடுவதுண்டு. இந்த உலகை விட சிறந்ததாக கருதும் தன் கற்பனை உலகத்திற்கு உயிர்கொடுக்க நினைக்கும் அவர்கள் அயராது உழைக்கிறார்கள். அவர்களே பெரும்  தலைவர்களாக, தத்துவ சிந்தனனையாளர்களாக, அறிவியல் வல்லுனர்களாக, சமூக நலப் போராளிகளாக இருக்கின்றனர். 


           நாம் அறியாமலேயே  நம் உள்ளம் தானாகவே ஒரு உலகை சமைத்துக்கொள்வதுண்டு. அது நாம் தூக்கத்தில் காணும் கனவுலகம்.  நாம் அப்போது அவ்வுலகை   முற்றிலும் உண்மையென்றே உணர்வோம்.   அப்போதைய தருணத்தில் உளம் கொடுக்கும்   இன்ப நிகழ்வுகளில் நாம் களிப்படைவோம். துன்ப நிகழ்வுகளில்  துயருற்று துவள்வோம்.  நாம்  உண்மையுலகில்  இதுவரை  அடையாத, நாம் மிக அடைய விரும்பி  ஆனால் அடைய இயலாத,  நாம்  எப்போதும் அடைய விரும்பாத என பற்பல  அனுபவங்களையெல்லாம் நாம்  அவ்வுலகில் அனுபவிப்போம். இந்தக் கனவுலகதில் உண்மையுலகத்தைப்போலவே நம் ஐம்புலன்களாலும் உலகை அறிவதாக இருக்கும்.   கனவுலகத்தில் நாம் சினம்கொண்டு சீறி  எழுவதுண்டு, துயருற்று கதறி அழுவதுண்டு அதைப்போல் காமக்களியில் மூழ்கி மயங்குவதுண்டு. சிறு குழந்தைகள் கனவுலகில் எதையோ கண்டு புன்னகைப்பதை,  அழுவதை கண்டிருக்கலாம். கனவு நமக்கு எதையோ உணர்த்துவதற்காக ,  கற்பிப்பதற்காக நினைவுபடுத்துவதற்காக நம் உடலில் பதிந்திருக்கும் செய்திகளை உள்ளத்தில் கொண்டுவரும் உத்தியாக இருக்கலாம் என்று கருதுகிறேன்.  பிறந்த குழந்தைக்கு அதுவே பாலருந்த கற்பித்திருக்கும்.  யாருமற்ற தனியான இடத்தில் பிறந்ததிலிருந்தே விடப்படும்  ஆண் பெண் விலங்குகள் தக்க வயதில் யாரும் கற்பிக்காமலேயே கலவியில் ஈடுபடும் என்று தோன்றுகிறது. அக்கலவியைப்பற்றிய அறிவு அதன் உடலின் ஜீவ அணுக்களில் எழுதப்பட்டிருக்கும் அதை  அவற்றின் உளத்திற்கு கொண்டுவருவது கனவாக இருக்கும் என்றே தோன்றுகிறது. பறவிகள்  வலசை போவட்து கூடு கட்டுவது தேனிக்களின் கூட்டு வாழ்க்கை எல்லாம் அதன் உள்ளத்தில் அறிவென ஆகுதல் இத்தகைய கனவுகளால் இருக்கலாம் என்று நான் நினைக்கிறேன். மனிதர்களில் சிலர் குழந்தை மேதையாக இருப்பதற்கு, அவரவர் தன்க்கென  கொள்ளும் தன்னறம் போன்றவற்றுக்கான் அடிப்படை கனவுலகத்திலிருந்து பெறப்பட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.  நாம் ஆழ் மனம் நம்முடன் கனவுகளின் மூலமாக தொடர்புகொள்கிறது. நம் உடலில் பதிந்துஇருக்கும் மனிதன் தலைமுறைகளாக் சேகரித்து வரும் திறன் மற்றும் சில அறிவுகளை உள்ளத்திற்கு கொண்டுவந்து சேர்ப்பது கனவாக இருக்கலாம் என்று கருத இடமிருக்கிறது. 

        வெண்முரசில் உஷை தன் வயதொத்த சிறுவர்களில்லாது தீவு ஒன்றில் தனித்து வளர்வதில் எப்படி  சலிப்படைந்திருப்பாள் என்பதை நம்மால் உணர முடிகிறது. அந்த சலிப்பைப்போக்க  உஷை  தனக்கான கற்பனையுலகை உருவாக்கிக்கொள்ள சித்ரலேகை உதவுகிறாள்.  அக்கற்பனையுலகில் தன்னைப்போன்றே காட்சியளிக்கும் தனக்கென ஒரு தோழியை சித்தரித்துக்கொள்கிறாள். அது உஷையின் வாழ்வை இன்பமும் பரவசமும் நிறைந்த ஒன்றாக மாற்றுகிறது. அக்கற்பனையுலகு  அவளுக்கு உண்மைபோலவே இருக்கிறது. அந்த உலகில் உஷை சந்தியை என இருவராக தன்னைப்  பிரித்துக்கொண்டு தோழிகளாக அவர்கள் விளையாடி மகிழ்கிறார்கள்.   அதை வெண்முரசு கவித்துவமாக விவரிக்கிறது.


அச்சுவர் நோக்கி தன் ஆடியை மெல்ல திருப்புகையில் அந்த வட்டப்பரப்புக்குள் அவை உயிர்கொள்வதை உஷை கண்டாள். மான்கள் துள்ளின. பசுக்கள் திரும்பி நோக்கின. புரவிகள் பாய்ந்து சுழன்றுவந்தன. கிளிகளும் குருவிகளும் சிறகடித்தன. மயில்கள் தோகைவிரித்தாடின. அவற்றுக்கிடையே கைவீசிச் சிரித்து ஆடினாள் சந்தியை. அழகிய இளமகளாகத் தோற்றம் கொண்டிருந்த சித்ரலேகை அவளுடன் களியாடிச் சிரித்தாள். நாளெல்லாம் அவள் அந்தச் சோலைகளிலும் மலைகளிலும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.


பின்னர் அவள் உடலின் பெண்மை விழித்துக்கொள்ளும் காலம் வருகிறது.  பருவம் ஒருபெண்னை காமத்தை அறிமுகப்படுத்தும் தருணம்.  அது உஷை காணும்  கனவின் மூலம் நடைபெறுகிறது.    அவள் தன் கற்பனை உலகுத் தோழி சந்தியை,  ஒரு இளையவனிடம் புணர்ந்து மகிழ்வதை   கனவு காண்கிறாள்.  அக்கனவு அவளிலிருந்த  ஒரு சிறுமியை நீக்கிவிட்டு ஒரு கன்னியென மாற்றுகிறது.  பின்னர் அவள்  தன் விழிப்பில் காமத்தை  உடலில் அறிகிறாள். 

மீண்டும் வந்து மஞ்சத்தில் படுத்தபோது அவள் உடலெங்கும் மெல்லிய சிலிர்ப்புகள் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. மூச்சில் முலைக்குவைகள் எழுந்தமைந்தன. கழுத்திலும் கன்னத்திலும் வியர்வை துளிர்த்திருந்தது. இருகால்களையும் பின்னியபடி மஞ்சத்தில் உடலொடுக்கி படுத்திருந்தாள். பின் புரண்டு மஞ்சத்தை உடலால் அணைப்பவள்போல அழுத்திக்கொண்டாள். மெல்ல மயங்கிய கனவுக்குள் விண்ணிலிருந்து நாகத்தின் நாக்கென துடித்த சிறுமின்னலால் தீண்டப்பட்டாள். சுடர்ந்தெரிந்து ஒளிர்ந்து துடித்து மெல்ல அணைந்து இருண்டு குளிர்ந்து எடைகொண்டு மஞ்சத்தில் கிடந்தாள். காற்றில் அவள் உடல் வியர்வை குளிர்வதை அவள் உணர்ந்தாள்.


தம்முடன்  இருந்த அறியாச்சிறுமியை இழந்ததில் வருந்தவும் செய்கிறாள்.  அந்த அறியாச்சிறுமி எடையற்றவள் அவளால் காற்றில் பறக்க முடியும். இப்போது அவள் உடல் எடைகொண்டு விட்டது. அது தலையை கவிழ வைக்கிறது.  இனி மான்போல குதித்தோட முடியாது.  அன்னம் போல் மெல்லத்தான் நடக்க  முடியும், பொங்கி வரும் சிரிப்பு நாணப் புன்னகை என்று ஆகிப்போகும். பெருகி வந்த பேச்சு  தயங்கி தடங்கி உதிரும். மற்றவரை நேர்கொண்டு பர்க்கும் விழிகள் தாழ்ந்து நிலம் நோக்கும்.    

அவள் எதையோ அடைவதற்காக தன்னுள் இருந்த சிறுமியை இழந்துவிடுவது அவளைக் கலக்கமடைய வைக்கிறது.  

 
உஷை ஒவ்வொரு நாளுமென உடல் தளர்ந்தாள். அவள் சிரிப்பது குறைந்தது. விறலியர் ஆடும் களிக்கூத்து கண்டு வளைகள் உடைய கைகொட்டி நகைத்து வயிற்றைப்பற்றி குலுங்குபவள் இதழ் கோடும் மென்நகையுடன் அமைந்தாள். துள்ளி ஓடி படிகளிலும் உப்பரிகையிலும் தொற்றி ஏறி குதித்தாடுபவள் தளர்நடை கொண்டாள். கருவுற்றவள்போல பீடங்களிலிருந்து கையூன்றி மெல்ல எழுந்தாள். எப்போதும் சேடியருடன் நகையாடி இருக்க விழைபவள் தனிமையை தேடினாள்.
   அவளுடைய அற்புதமான கற்பனை உலகை அவள் கண்ட கனவு கலைத்து விடுகிறது. அவளுக்கு சலிப்புதரும் இந்த  உண்மை உலகிலேயே அவள் இருக்க வேண்டியுள்ளது.

            
          நாம் கற்பனை செய்துகொள்ளும் உலகம் மற்றும் நமக்குள் எழும் கனவுலகம் மட்டுமல்லாது இன்னொரு முறையிலும் நாம் உலகங்களை உருவாக்கிக்கொள்கிறோம். அது கதை உலகம்.  நாம் கற்பனை செய்துகொள்ளும் உலகம் நம் சிந்தையில் உருவானது என்பதால் அதில் நாம் அறியாத ஒன்றை பெற்றுக்கொள்ள இயலாது. கனவுலகத்தில் ஏதாவது ஒரு அனுபவத்தை எப்போதோ ஒரு நாள் தரும். அது பல சமயம் நினைவில் நிற்காமல் போய்விடுவது.   ஆனால் கதையுலகம் புதுமையும்  ஆச்சர்யங்களும் பலநூறு அனுபவங்களும்  நிறைந்தது.   அது நம்மைவிட பெரிய சிந்தனையாளர்களால், அனுபவசாலிகளால் புனையப்பட்டு நமக்கு வழங்கப்படுவது. கதாசிரியன் வார்த்தைகளிலிருந்து நம்முள்ளம்  அந்த உலகை கட்டி எழுப்புகிறது.  நாம் அதில்  பலதரப்பட்ட மனிதர்களாக வாழ்ந்து பலவித அனுபவங்களை அடைகிறோம்.  அந்த கதையுலகின் அனுபவங்களை நாம் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வித தயக்கமுமின்று பகிர்ந்துகொள்ள முடிகிறது.   வெண்முரசு  நாம் வாழ இணையான  ஒரு பேருலகமென உருவாகி வளர்ந்துவருகிறது.  அவ்வுலகில் நாம் வெறும் பார்வையாளர்கள் மட்டுமென்றாலும் கதை மாந்தர் அனைவரின் உளப்பாங்கும் நமக்கு சொல்லப்படுவதால் அவர்களின் அனுபவங்கள் எல்லாம் நமது அனுபவங்களாக மாறு நமக்கு ஒரே பிறவியில் பல நூறு  வாழ்க்கைகளை வாழ்ந்த நிறைவை அளிக்கின்றன. 

தண்டபாணி துரைவேல் 

Friday, October 20, 2017

யசோதையின் மீட்பு



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

முகில் திரை - 9. - யசோதையின் மொத்த வாழ்கையின் சாரத்தையும் இந்த ஒரு அத்தியாயம் கவித்துவமாக வழங்கிவிடுகிறது.  குழந்தை கண்ணனை முடிவிலி தொடர் நிகழ்வாக்கி தான் அன்னை என்பதையும் முடிவிலி ஆக்குகிறாள்.  பாரதவர்ஷத்தின் எல்லா நதிகளும் கங்கையே எல்லா மலைகளும் இமயமே, இங்கு ஒவ்வொரு அன்னையும் யசோதையே ஒவ்வொரு ஆண் குழந்தையும் கண்ணனே.  கீதையின் கண்ணனுக்கும் ஆண்டாள்-ராதையின் கண்ணனுக்கும் இடையே பாலாகிருஷ்ணன், உன்னிகிருஷ்ணன் என்று தம் கண்ணனை விடாப்பிடியாக பிடித்து வைத்துக்கொள்கிறார்கள் அன்னையர்.

"எந்தை அவருடைய இளைய வடிவாக வாழ்வதில் சலிப்புற்று காட்டில் அலைகிறார்" என்கிறான் அநிருத்தன், மேலும் "ஒவ்வொரு குன்றுக்கும் அது தலையிலேந்தும் வானம் தனித்ததே" என்றும் "உன் முன் அமர்ந்திருக்கையில் சிலை என்றாகி கோயிலில் வீற்றிருப்பதுபோல் உணருகிறேன்" என்றும் சொல்கிறான்.  நான் இமயம் அல்ல என்பவனிடம் அவன் கருத்தை பொருட்டாக கொள்ளாமல் குன்றிலும் இமயத்தை நோக்கும் கண்களுடையவள் தான்  என்பதை சொல்லாமல் நிறுவுபவள் யசோதை.  உருவ வழிபாட்டின் சாரம் இதில் உள்ளது, "இது கல்" என்று கல்லை கல்லாக காணும் தர்க்கத்தின் கண்களுக்கும், கல்லிலும் கூட அண்ணலையே காணவல்ல பேரன்பின் கண்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை காண்கிறேன்.


அன்புடன்
விக்ரம் 
கோவை

யாதவன்



அன்புள்ள ஜெ,

கேரள தலித் அர்ச்சகர் நியமனம் பற்றிய மேலுமொரு கேள்வி. இது கொள்கை, புரட்சி சார்ந்தது அல்ல. மாறாக அவரது பெயர் குறித்து. அந்த பூசகரின் பெயர் - யதுகிருஷ்ணா. வெண்முரசின் வாசகர்கள் அனைவருக்கும் யாதவ கிருஷ்ணன் செய்து கொண்டிருக்கும் புரட்சியில் முக்கியமான அரசியல் அங்கம் என்பது புது அரச குலங்கள் உருவாதற்கு சாஸ்திர ஏற்பு அளிப்பது. அது அனைத்துயிர்களுக்கும் பொதுவான ஒரு வேதத்தை முன் வைப்பதன் மூலமே சாத்தியம் என்பதாலேயே அவர் நாராயண வேதம் நோக்கிச் செல்கிறார். அதை வெற்றிகரமாக நிறுவியதாலேயே அவர் இன்றும் ஒரு enigma வாகப் பார்க்கப்படுகிறார். அப்படி இருக்கையில் இந்த முதல் தலித் அர்ச்சகரின் பெயர் அவரது பெயராக, அதுவும் யாதவ கிருஷ்ணனாக இருப்பது தற்செயலா? இது அவரது உண்மையான பெயரா அல்லது அவரது ஆசான் அளித்த ஒன்றா? எப்படியும் மரபு நம்மை வந்து அடைந்து கொண்டே தான் இருக்கும் இல்லையா!!

அன்புடன், அருணாச்சலம் மகராஜன்



அன்புள்ள அருணாச்சலம் மகராஜன்

அது யது கிருஷ்ணாவின் அசல்பெயர்தான். இளமையிலேயே இந்துமரபின்மேல் ஆழ்ந்த ஆர்வமும் கொண்டிருக்கிறார். பிற தொழில்களையோ படிப்பையோ தேர்வுசெய்யவில்லை

ஜெ  

தந்தைக்கு மகள் வளர்வது ஏன் தெரிவதில்லை? (எழுதழல் 14)



பாணர்  தன் மகளைப் பற்றி கூறுகிறார்:

     “யார் இளம்பெண்? அவள் இன்னும் கைவளையல் போடத்தெரியாத குழந்தை. சென்றமுறை பார்த்தபோது வளையல்களை போட்டுத்தரும்படி என்னிடம் சொன்னாள்என்றார் பாணர்.

         அரசிஅவளுக்கு நாம் உடனே மணமகனை பார்க்க வேண்டும். இப்போதேஎன்றாள். “உடனே என்றால்அவள் சிறுகுழந்தை. இப்போதே மணமா?” என்றார் பாணர்.

   அவள் வளர்ந்திருப்பதை அவர்  பார்க்கவில்லையா என்னமற்றவர்கள் கண்ணுக்கு தெரியும் ஒன்று ஏன் பாணரின்  கண்களுக்கு தெரியவில்லை? ஏனென்றால் அவர்  உஷயைப்பார்ப்பது தந்தையின் கண்களால்தந்தையின் கண்கள் பலர் வலியுறுத்திக் கூறிய பிறகுதான் தன் மகள் வளர்ந்துவிட்டாள் என உணர்கின்றன.


   தந்தை தன் மகன் சீக்கிரம் வளர்வதை எதிர்பார்க்கிறான். அவன் வளர்ந்து ஆளாகி  சமூகத்தில் பொறுப்பான மனிதனாக ஆவதை அவன் ஒவ்வொரு கணமும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறான்மகனும் தந்தையின் கரங்களிலிருந்து விலகி தனி மனிதனாக ஆக விருப்பப்படுகிறான். சீக்கிரத்தில் தன் தேவைகளை தானே நிறைவேற்றிக்கொள்ள முனைகிறான்தன் செலவுக்கு தேவையான பணத்தைக்கூட தன் அன்னையிடம் சொல்லி கேட்டு வாங்கிக்கொள்கிறான்அதனால் தந்தைக்கும் மகனுக்கு இடையில் சீக்கிரம் ஓரு இடைவெளி எற்பட்டுவிடுகிறது. அது மகன் வளர்ந்துவிட்டதை தந்தைக்கு உணர்த்திவிடுகிறது.


  ஆனால் ஒரு மகள் அப்படியல்லஎப்போதும் அவள் தன்னை ஒரு சிறுமியெனவே தந்தையிடம் காட்டிக்கொள்கிறாள்.     தன் மகள் சீக்கிரம் வளர்ந்துவிடுவதை உள்ளூர தந்தை விரும்புவதில்லை. அப்படி வளர்ந்துவிட்டால் அவள் மணம் புரிந்து தன் கணவருடன் சென்றுவிடுவாள். ஆகவே அவள் மெல்ல வளரட்டும் என்று அவன் உள்ளம் நினைக்கிறதுஅவளும் தன் குழந்தமையை நீண்ட நாட்களுக்கு தன் செயலில் பேச்சில் தக்க வைத்துக்கொள்கிறாள்தனக்கு இது வேண்டும் அது வேண்டும் என கெட்டுக்கொண்டே இருக்கிறாள். அவள் இப்படி இருப்பது  தந்தைக்கு இன்னும் உலகில் தன்னைவிட்டு செல்வதற்கு அவள் முதிர்ச்சியடையாதவளாக அவளைக்காட்டுகிறது


    மேலும் ஒரு பெண் வளர்கையில் அவளிடம் பெண்மை குடிகொள்கிறது. அவள் உடலில் வெளிப்படையான மாறுதல்கள் எற்படுகின்றன. இப்போது அவள் ஆண்களின்  கண்களையும் கவனத்தையும் கவர்பவளாக மாறுகிறாள்.   ஆண்களுடைய, அவளைப் பார்க்கும் பார்வைஅவளுடனான பேச்சு, அவள் இருக்கையில் மாறும்  பாவனைகள் அவளைத்  தடுமாறச்செய்கின்றன.   அதன் காரணமாக அவள் ஆணுலகத்திலிருந்து சற்று விலகி இருக்க முற்படுகிறாள். தன்னைச் சுற்றி ஒர் வட்டத்தை  வரைந்துகொண்டு அதனுள் ஆடவர் எவரும் வருவதை தவிர்க்கிறாள்,    ஒரு ஆணும் ஒரு வளர்ந்த பெண் தன்னருகில் வரும்போது தனக்குள் தன் எண்ணங்கள் மாறுவதை தன்பார்வை கட்டு  மீறிப்போவதை அறிகிறான். அதனால் ஒரு பெண்ணிடம் பழகும்போது தன் கண்ணியத்தை காத்துக்கொள்வதற்காக  ஓரளவுக்கு விலகி இருக்கவே முற்படுகிறான்ஆணுக்கும் ஒரு இளம்பெண்ணுக்குமான விலக்கம் என்றென்றும் இருந்துவருவது. எத்தகைய நட்பாக இருந்தாலும், உறவாக இருந்தாலும் இந்த விலக்கம் இல்லாமல் இருக்காது.   ஒரு பெண் தன் தந்தையிடம் தன்னை வளர்ந்த பெண்ணாக காட்டிக்கொண்டால் அவருடனும் இந்த விலக்கம் வந்து விடுமோ என்று அவள் ஆழ்மனது  அஞ்சுகிறதுஆகவே தன் தந்தையிடம் மனதளவில் தான் இன்னும் ஒரு குழந்தை என்று காட்டவிரும்புகிறாள்  என்று நினைக்கிறேன். அதனால் அவள் இன்னும் தன் தந்தையிடம் மழலை பேசுகிறாள், சின்னஞ்சிறுமி என அடம் பிடிக்கிறாள்அறியாத பேதையாய் தன்னைக்  காட்டிக்கொள்கிறாள். அவள் தன்னுடன் அப்படி இருப்பதைவைத்து தந்தை அவளை முதிராக் குழந்தை  என்ற தன் எண்ணத்தை அவ்வளவு சீக்கிரம் மாற்றிக்கொள்ள முடியாமல் போகிறது

     மேலும் தந்தை தான் ஆண் என்பதால் ஆணில் மனம் செல்லும்  வழிகளை அறிவான்அவன் புழங்கும் ஆணுலகம்  எவ்வளவு கள்ளமும் வஞ்சமும் கோபமும் காமமும்  கொண்டவர்களால் நிறைந்தது என்பதை அவன் அறிந்திருப்பவன்ஆணின் மனம் எவ்வளவு அலைபாய்வது என்றும்  எப்படி பலகீனங்களுக்கு எளிதில் ஆளாவது என்றும் அவனுக்கு தெரியும். ஆகவே  அவனால் எந்த ஆணையும் முழுக்க நம்பிவிட முடியாது.   அவன்  தன் அறியாச்சிறுமியான  மகளுக்கு  தகுந்த துணைவனாக ஒரு அப்பழுக்கற்ற திறனுள்ள ஆண்மகனாக ஒருவனை  ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறான்

அவனா?” என்று பாணர் கையசைத்தார். “அவன் வெறும்…” என்று அவர் மேலும் சொல்லப்போக அவள் தடுத்துஇப்படித்தான் தங்களால் சொல்லமுடியும். எந்த தந்தைக்கும் இதுவே தோன்றும். தன் மகளுக்கு மணமாக வருபவனிடம் தகுதியின்மையைத் தேடிக் கண்டடையத் துடிப்பதே தந்தையரின் இயல்பு.
       
தேடித் தேடி வேறு வழியின்றி இறுதியில்  இவன் இருந்துவிட்டுப்போகட்டும் என்று அறைகுறை மனதோடுதான் அவன் ஒருவனை தன் மகளின் துணைவனாக் ஒத்துக்கொள்கிறான்   தந்தைக்கும் மகளுக்கும்  இடையில் நடக்கும்  இந்த அழகிய நாடகத்தை ஓரிரு வரிகளில் வெண்முரசு ஒரு சித்திரமாக வரைந்திருக்கிறது,

தண்டபாணி துரைவேல்