Friday, November 24, 2017

பரம்



ஜெ

ஒவ்வொன்றாய் தொட்டெண்ணி எண்ணும் பொருள் ஒடுங்கையில் நின்றிரும் பரம் என்பது நாராயணகுருவின் வரி. தெய்வதசகத்தில் உள்ளது. நான் இளமைமுதலே எங்கள் வீட்டில் பாடுவது. நாங்கள் மலையாளிகள். சேலத்தில் செட்டில் ஆகிவிட்டோம். வெண்முரசில் அந்த வரியை வாசிப்பது மனநிறைவை அளிக்கிறது. நகுலனின் மகனாகிய சதானிகனிடம் குரு சொல்கிறார்

ஒவ்வொரு முறை வேண்டுகையிலும் உங்களில் எழும் சொற்களை உள்ளிருந்து விலக்குக! அச்சொற்கள் ஏந்திய விழைவும் துயரும் உடன்விலகுவதை காண்பீர்கள். ஒவ்வொன்றாக விலக்கிச் செல்கையில் எஞ்சிடும் வெறுமையே பரம்


ஸ்ரீதர்

இளைஞர்களின் மனநிலை



ஜெ

சதானிகன் காலையில் உணரும் இரண்டு மன உச்சங்களை மொத்தமாகச் சற்றுக்கழித்துத்தான் எண்ணிப்பார்த்தேன். முதலில் அவன் நிர்க்குணப்பிரம்மத்தை உணர்வதற்கான மொழியற்ற தியானத்தை அவனுடைய ஆசிரியரிடமிருந்து உபதேசமாகப்பெறுகிறான். அதன்பின் சகுணப்பிரம்ம வழிபாட்டுக்கான அறிவுறுத்தலை தந்தை நகுலனிடமிருந்து பெறுகிறான். முதலில் வடிவமும் சொல்லும் இல்லாத தியானநிலையை அறிகிறான். அதன்பின் அதன் வடிவாக அவன் தந்தை குதிரையைப்பற்றிச் சொல்கிறார்

ஒவ்வொன்றாக விலக்கிச் செல்கையில் எஞ்சிடும் வெறுமையே பரம் என்று கார்க்யாயனர் சொல்கிறார். ஒவ்வொன்றும் விலகுவது ஞானம். ஆனால் நகுலன் ஒன்றை பற்றுக! அது அருகிருக்கும் மரக்கிளைகூட ஆகலாம். காலிடறும் கூழாங்கல்லாகலாம். ஒன்றை பற்றுக! அதை தெய்வமெனக் கொள்க!  என்கிறான்.

இந்த முரண்பாட்டை சதானீகன் உணரவில்லை. அவன் இரண்டையும் இயல்பாக இரு மனநிலைகளாக எடுத்துக்கொள்கிறான். இதுவும் இளைஞர்களின் மனநிலைதான். அவர்கள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு அதில் சாரம்காண முயல்கிறார்கள்



சத்யமூர்த்தி

காலை



அன்புடன் ஆசிரியருக்கு

வெண்முரசு எனக்கு அளிப்பது என்ன என்ற கேள்விக்கு இன்றைய அத்தியாயமும் மிக தீர்க்கமான ஆனால் பகிர முடியாது விடையை அளித்தது. வெண்முரசில் என்னை அமிழ்த்திவிடும் அத்தியாயங்கள் ஆசிரியர்களின் சொல்லாகவே உள்ளன. அக்னிவேசர் பீஷ்மர் துரோணர் என நீண்டு செல்கிறது ஆசிரியர்களின் நிரை. 

விடியலில் நான் உணரும் அச்சங்களும் அமைதியின்மையும் அந்த நாள் முழுவதுமே என்னைத் தொடரும். பிறர் உணர முடியாமல் போனாலும் விழிப்புதட்டி பிறகு படுக்கையில் கிடக்கும் நாட்களில் அந்த எண்ணக் கசடு என்னை தொற்றிக் கொண்டு உடன்வரும். அதனை வெல்ல இன்று விழிக்கையில் உங்களை எண்ணிக் கொண்டேன். அதற்கும் வெண்முரசு தான் காரணம். எப்படியென நீங்களே அறிவீர்கள். இருந்தும் சொல்கிறேன். துரோணரின் பாதங்களை பணிந்தெழும் அவர் மாணவனாக. உற்சாகத்துடன் எழுந்தேன். அதன் இனிய நீட்சியாக சதானீகனின் புலரி.

இவ்வுணர்வுகளுக்கு நேரெதிரான ஒரு முடிவு இன்றைய அத்தியாயத்திலேயே. திரௌபதி கிருஷ்ணைக்கு ஆடையை அளித்ததை சொல்கிறாள். அதை அளித்தது கிருஷ்ணை தான் என்பதையும் நினைவுறுத்துகிறாள். மலைப்பை ஏற்படுத்திவிட்டன அச்சொற்கள். 

எழுதழல் மிக இறுக்கமான நாவலாக சென்று கொண்டிருக்கிறது. எண்ண ஓட்டங்கள் எத்தனை விரைவாகத் திரும்புகின்றன மனிதன் கொள்ளும் உணர்வுகளுக்கு பொருளென ஏதாவது இருக்குமா என்றெல்லாம் சிந்திக்க வைத்துவிட்டது. குறிப்பாக சுருதகீர்த்தியிடம் சல்யர் பேசுவதும் அபிமன்யூவிடம் பானு பேசுவதும் பலராமர் கொள்ளும் உணர்வுகளும் ஆழமான அகச்சோர்வை ஏற்படுத்திவிட்டன. ஆனால் இன்றைய அத்தியாயம் வெண்முரசில் என்றும் ஒளிரும் இனிமையை மீட்டுத் தந்துவிட்டது. 

அன்புடன் 

சுரேஷ் பிரதீப் 

சதானிகனின் கதாபாத்திரம்



அன்புள்ள ஜெ
உபபாண்டவர்களில் கடைசி ஜோடி அறிமுகமாகிறது. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு குணாதிசயத்துடன் இருக்கிறார்கள். அது சொல்லப்படவில்லை, ஆனால் தெரிகிறது. முக்கியமாக சதானீகன் ஒரு கவித்துவமான மன அமைப்புடன் இருக்கிறான். அந்தக் குணத்தை பிறரில் இதுவரை காணமுடியவில்லை. சிந்தனையின் கூர்மை சுருதகீர்த்தியில் இருக்கிறது. தீவிரமான பக்தியும் உள்ளது. யௌதேயனிடம் வருவதை உணரும் கூர்மையும் சூழ்ச்சித்திறனும் உள்ளது. பிரதிவிந்தியன் ஒப்புநோக்க அப்பாவியாக இருக்கிறான். அவர்களில் சதானிகனின் கதாபாத்திரம் மட்டுமே அந்தப்பிரபஞ்சத்தன்மையை உணர்கிறது என நினைக்கிறேன். இன்று அவன் சொல்லற்ற தியானத்தைப்பற்றி உணர்வதும் அவன் கொள்ளும் மன எழுச்சியும் குதிரைகளைப்பற்றி நகுலன் அவனிடம் சொல்வதும் எல்லாம் சிறப்பாக இருந்தன


ஜெயராமன்



திரௌபதியும் கிருஷ்ணையும்



பெருமதிப்பிற்குரிய ஜெமோ. அவர்களுக்கு,

வணக்கம்.

இன்றய 'எரிதழலில்' கிருஷ்ணையின் மணவிழாவிற்கு தான் போக தோன்றாததை எண்ணி எண்ணி யுதிஷ்டிரர் மாய்வதும்,தனக்கு ஆதரவாக 
திரௌபதி  ஏதாவது கூறுவாள் என எண்ணி அவளிடம் கேட்பதும்,அவளோ என் வாழ்த்துக்களை முதன்மை சேடியின் மூலம் அனுப்பினேன் என்று கூறி   சற்றும் யாரும் எதிர்பாராதவாறு யுதிஷ்டிரரை திகைக்க செய்கிறாள்!.ஆனால் இதற்கு மேல்தான் தங்களின் கைவண்ணம் உச்சம் பெறுகிறது!. மணப்பரிசாக  முன்பு கிடைத்த  பட்டாடையை கொடுக்கச்சொன்னேன் என்று கூறி வாசிக்கும் எங்களெல்லாரையும் கூட ஒரு கணம் துணுக்குற செய்துவிட்டீர்கள்!.எப்பேர்ப்பட்ட இக்கட்டான சூழலில்  தனக்கு கிடைத்த பட்டாடையை,ஒரு பெண்ணுக்கு தன் வாழ்நாளில் மிக முக்கியமாக கருதும் ஒரு தருணத்தில் நினைவுறுத்தி/அளித்து தனது நன்றிக்கடனை செலுத்திவிட்டாள்!.(எப்படித்தான் உங்களுக்கு எப்படி மிக கச்சிதமாக எழுதத்தோன்றுகிறதோ?!)

அன்புடன்,

அ .சேஷகிரி   

Thursday, November 23, 2017

மீள்உருவாக்கம்



வணக்கத்திற்குரிய ஜெ,

 அன்புடன் கோ எழுதுவது.நலமென நம்புகிறேன்.கடந்த மூன்று மாதங்களாக வெண்முரசை வாசித்து வருகிறேன்.முதற் கனலில் துவங்கிய பயணம் சொல்வளர் காட்டை எட்டியுள்ளது.

என்னுடைய கால் நூற்றாண்டு வாழ்வில் மகாபாரதத்தை முழுமையாக வாசித்ததில்லை.சில தெருக்கூத்துகள்,திரைப்படங்கள் மற்றும் தொலைக்காட்சி தொடர்கள் மூலமாகவே ஓரளவுக்கு பாரதம் பரிட்சயம்.இவை தவிர எப்போதாவது மூத்த குடிமக்களிடம் கதைக் கேட்டதுண்டு.

 இந்நிலையில் நான் நேரடியாக வெண்முரசை வாசிக்க துவங்கிவிட்டேன்.இங்கு தான் சிக்கல்.இந்நாள் வரை எனக்கு தெரிவிக்கப்பட்ட பாரதம் வெண்முரசோடு ஆங்காங்கே முரண்படுவதாக தோன்றுகிறது.உதாரணமாக,திருதராஷ்டிரரின் குணங்கள்,கௌரவர்களின் பிறப்பு,கண்ணனை விட மூத்த ராதை,பாஞ்சாலியின் துகிலுரிப்பு,இன்னும் சில........

                
மீள்உருவாக்கம் என்பதை புரிந்துகொள்கிறேன்.ஆனால் இடைச்செருகல்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ள இயலவில்லை.இதனால் வெண்முரசின் வாசிப்பு பயணத்தில் பல்வேறு குழப்பங்கள்.
                 
இவையாவும் அர்ப்பமானவையாக கூட இருக்கலாம்.ஆனாலும் நான் அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.நிச்சயம் தெளிவுபடுத்துவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.அது என்னைப்போன்று வெண்முரசு வழியாக முதன்முறை பாரதம் படிக்கும் இளம் வாசகர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும் என்பதும் உறுதி.

-கோவர்தனா,

திருவண்ணாமலை

அன்புள்ள கோவர்த்தனா,

நாவல் வெளிவந்துகொண்டிருக்கையிலேயே அதைப்பற்றி விளக்கம் அளிக்க முடியாது. பின்னர் அதைப்பற்றிய பேச்சுக்களில் ஈடுபடலாமென்பது என் எண்ணம்
மூலக்கதை என்ன என அறிவது மிக மிக எளிது. மகாபாரதம் மூலம் பல பதிப்பகங்களால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. அருட்செல்வப்பேரரசன் அவர்கள் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்தி இணையத்தில் வெளியிட்டிருக்கிறார். ஓர் அத்தியாயத்தின் மூலத்தை வாசிப்பதென்றால் உடனே அந்த அத்தியாயத்தின் பெயர்களையும் நிகழ்ச்சியையும் கூகிளில் தேடிப்பாருங்கள். பாஞ்சாலி, துகிலுரிதல், அஸ்தினபுரி என தேடினால் துகிலுரிதல் அத்தியாயம் வந்துவிடும்
,மூலத்தில் இருந்து எங்கெல்லாம் விலகுகிறதோ அங்கெல்லாம் அதற்கான காரணங்கள் இருப்பதை வாசித்தால் உணரமுடியும். அப்படி யோசிக்கவைப்பதற்காகவே இந்த நாவல் எழுதப்படுகிறது


ஜெ

கண்ணனின் இருக்கை



அன்புள்ள ஜெ

கிருஷ்ணன் கணிகரின் பீடத்தில் சென்று அமர்ந்து அவரிடம் முகம் மலர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் காட்சி எனக்கு அபாரமான ஒரு மன எழுச்சியை அளித்தது. அதைப்ப்ற்றித்தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இருளும் ஒளியும். கிருஷ்ணன் இருண்டிருந்த காலகட்டத்தில் கணிகரை மிக நெருங்கி வந்திருப்பார் என நினைக்கிறேன். அவருக்கும் கணிகருக்குமான போட்டிதான் மொத்த மகாபாரதமும் என்று இப்போது ஆகிவிட்டிருக்கிறது. அவருடைய இருக்கையில் அவருக்குப்பதிலாக கண்ணன் மட்டும்தானே அமரமுடியும்?


செல்வராஜ்

மைந்தர்



அன்புள்ள ஜெ,

வெண்முரசின் விரைவான நாவல்களில் ஒன்று எழுதழல். மொத்தமாக இதற்கு ஒரு வடிவம் வந்துவிட்டது. இது பாண்டவர்கள், யாதவர்கள், கௌரவர்களின் மைந்தர்களின் கதை. அல்லது அவர்களின் பார்வையில் சொல்லப்படும் கதை. அவர்கள் அனைவரும் தந்தையரைப்போல இருக்கிறார்கள். தந்தையரிலிருந்து வேறுபாடு கொள்கிறார்கள். ஆனால் கிருஷ்ணனின் வாரிசுகள் அவருடைய அருங்குணங்கள் ஏதுமில்லாமல் இருப்பதும் அழிவதும்தான் உண்மையிலேயே பெரிய துயரம். கிருஷ்ணனின் கதையில் இந்த மகத்தான துயரம் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஆனாலிங்கே அது பேசப்படுவதில்லை. குழந்தைக் கண்ணனும் காதலன் கண்ணனும்தான் அனைவரும் அறிந்த வடிவங்களாக இருக்கிரார்கள் என நினைக்கிரேன்


சத்யமூர்த்தி 

Wednesday, November 22, 2017

கிருஷ்ணை




அன்புள்ள ஜெ

கிருஷ்ணையின் திருமணவிழாவில் எதிர்பாராமல் கிருஷ்ணன் வந்தது ஓர் அற்புதமான திருப்பம். ஆனால் அந்த அத்தியாயத்தில் நான் கவனித்த ஒன்று உண்டு. அது கிருஷ்ணன்தான் என்கிறான் பிரதிவிந்தியன். யார் சாம்பனா என்று கேட்கும்போது இல்லை அவள் என்கிறான். அதாவது கிருஷ்ணைதான் கிருஷ்ணன். அவள் அவனுடைய பெண்வடிவம்தான். அவனை அவள் காதலனாக தலைவனாக அல்ல, தான் என்றே நினைக்கிறாள் என தோன்றுகிறது.


ஜெயராமன்

கருமை



அன்புள்ள ஜெ,


//வாழ்த்தொலிகள் சூழ தெருக்களினூடாக ஓடி அரண்மனைக் கோட்டையைக் கடந்து புஷ்பகோட்டத்தின் வாயிலில் தேர் சென்று நின்றது. அவ்வோசை கேட்டு விழித்துக்கொண்ட பலராமர் “எங்கு வந்திருக்கிறோம், இளையவனே?” என்றார். “என் அவைக்கு, ஆசிரியரே” என்றான் துரியோதனன். “நீயா?” என வாயை துடைத்துக்கொண்ட அவர் “ஆம், நீ…. இது அஸ்தினபுரி” என்றார்.//


களைத்துயிலில் கூட தம்பியுடன் இருப்பதையே அவர் அகம் தேர்ந்தெடுக்கிறது. ஆனால் புற உலகில் அரசு சூழ்தல்களால் தம்பியைப் புறந்தள்ளி நிற்க வேண்டிய இக்கட்டில் சிக்கிக்கொண்டு அதன்படி செயல்படுகிறார். அவர் "நீயா?" என்று கேட்டபோது 'மனுஷன் பாவம்யா. ஏண்டா இவர போட்டு இப்புடி படுத்தி எடுக்குறீங்க?' என்று தோன்றியது.

அரசன் .உ

திட்டங்கள்



ஜெ

யௌதேயன் போடும் திட்டங்கள் மிகக்கூர்மையானவை. ஆனால் அவை அனைத்தும் பலராமரும் துரியோதனரும் கொள்ளும் பெருந்தன்மையால் முழுமையாகவே அழிக்கப்படுகின்றன. அதேபோல அபிமன்யூ போடும் திட்டங்கள் மிகச் சிறப்பானவை. அவை யாதவர்களின் சிறுமையால் வெல்லப்படுகின்றன. அதேபோல சுருதகீர்த்தி பேசுபவையும் சிறப்பானவை. அவை அந்தத்தருணத்தின் இணைப்பால் வெல்லப்படுகின்றன. மனிதனின் பெருந்தன்மை சிறுமை தர்செயல் மூன்றுமே மனிதனின் தந்திரங்கள் கணக்குகளை விட மிகவும் விரிவானவை என்று தெரிகிறது


ராதாகிருஷ்ணன் எஸ்

விடை

ஜெ


அஸ்தினபுரிக்குள் நுழையும் பிரதிவிந்தியன் அடையும் ஞானம் அவனை அவன் தந்தையை விட ஒரு படி மேலானவன் ஆக ஆக்குகிறது. யுதிஷ்டிரனுக்குத்தெரியாதது மக்கள் விராடவடிவமான தெய்வம்தான் என்பதுதான். அவன் அவர்கள் தன்னை வழிபடுகிறார்கள் என எண்ணி தெய்வமாக அவதற்காக போராடிக்கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் அவருக்குள் இருக்கும் மனித இயல்பு அதற்கு விடுவதில்லை. அதுதான் அவருடைய போராட்டம். ஆனால் மானுடத்தை தெய்வமாக நினைத்துவிட்ட பிரதிவிந்தியன் கைகூப்பி அதன் முன் தன்னை சாமானியனாக நிறுத்திக்கொள்கிறான். அவனுக்கு எந்தப்பிரச்சினையும் இல்லை.

பாண்டவர்கள் அனைவருக்குமே பலவகையானபிரச்சினைகள் உள்ளன. அவர்களின் உருவமாகவே இருக்கும் உபபாண்டவர்கள் அந்தப்பிரச்சினைகளில் இருந்து மிக இயல்பாக விடுபடுகிறார்க்ள். பாண்டவர்கள் தேடும் விடையாக அவர்கலின் மைந்தர்கள் இருக்கிறார்கல்
மகாதேவன்

Tuesday, November 21, 2017

அறத்தான்



அன்புள்ள ஜெ
பிரதிவிந்தியனை அஸ்தினபுரி எதிர்கொள்ளும் விதம் பிரமிப்பூட்டியது. அவர்களின் உள்ளத்தில் யுதிஷ்டிரர் எப்படி அழியாத ஓவியமாக வாழ்கிறார் என்பதையே அது காட்டியது. அதோடு அந்த மக்களின் குற்றவுணர்ச்சியும் தெரிகிறது.

யுதிஷ்டிரர் 14 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காட்டுக்குச் சென்றபோது அழுகையுடன் உடன் சென்றவர்கள் அவர்கள். அதே உணர்ச்சியுடன் இருக்கிறார்கள். நடுவே துரியோதனன் நல்லாட்சி அளித்தபோது அவனுடைய கொடியின்கீழ் நன்றாக வாழ்ந்தவர்கள். ஆனாலும் யுதிஷ்டிரனையே மானசீகமாக அவர்கள் அரசர் என எண்ணுகிறார்கள். அதற்கு அவர்க்ள் அவனை நம்புகிறார்கள் என்பதே காரணம்.

உண்மையில் அவர்களுக்கு துரியோதனன் எந்தத்தீமையும் செய்துவிடவில்லை. யுதிஷ்டிரன் எந்த நன்மையும் செய்யவுமில்லை. ஆனாலும் மக்கள் அப்படி நம்புகிறார்கள். அவர்கள் பிரதிவிந்தியனை கொண்டாடி அழும்போது அவர்களின் மனம் எப்படிச் செயல்படுகிறதென்பதை புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. ஆனால் மக்கள் எப்போதுமே அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறார்கள் என நினைக்கிறேன்

சாமிநாதன்

பலராமர், கிருஷ்ணன்



வணக்கம் ஜெமோ 

தன் வாழ்வையே அர்ப்பணித்த இலக்குவனுக்கு என்ன கைம்மாறு செய்வது என்று யோசித்த இராமர் தன்னுடைய அடுத்த அவாதாரமான பலராமர் அவதாரத்தையே கொடுத்தார் என்பது செவி வழி செய்தி. மேலும் செய்தி துணுக்குகளாகவே, அவர் துரியனுக்கும் பீமனுக்கும் கதை கற்பித்த ஆசிரியர், மகாபாரத போர் தவறென்று எண்ணியதால் கண்ணனிடம் கோபித்துக் கொண்டு, போர் நடக்கும் போது சேத்திராடனம் சென்று விட்டார் என்பவை.

உண்மையில், வியாச பாரதத்தில் பலராமரின் பங்கு என்ன? நீங்கள் வெண்முரசில் சொல்லும் யாதவ பூசலும், பலராமர் தன மனைவி ரேவதியின் தூண்டுதலால் இளையவரைப் பிரிவதும் மூலத்திலும் உண்டா?

சுவேதா 

அன்புள்ள  சுவேதா

வெண்முரசு ஓர் அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது.  அதற்கு ஒரு மையத்தரிசனம் உண்டு. அது வேதாந்தத்தின் வெற்றியைப் பேசுவது. அதை ஒட்டி அது மகாபாரதத்தை மறு ஆக்கம் செய்கிறது. ஆகவே கதைகள் விரிவாக்கம் செய்யப்ப்பட்டிருக்கும். மேலதிக அர்த்தம் அளிக்கப்பட்டிருக்கும். இடைவெளிகள் கற்பனையால் நிரப்பப் பட்டிருக்கும். ஆனால் மூலக்கதை மாற்றப்பட்டிருக்காது. பலராமரின் கதாபாத்திரம் இப்படித்தான் மூலத்தில் உள்ளது. பிற்பாடு பல்வேறு எளிமையான புராணக்கதைகள் வழியாக பலராமருக்கும் கிருஷ்ணனுக்குமனா பூசல் மழுப்ப பட்டுள்ளது 

ஜெ

பலராமரின் வருகை



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

எழுதழல்-63.  கணிகரின் சூழ்ச்சிகளை, அவரது திறத்தை எதிர்கொள்ளத்தக்க திறம் உடையவர் இளைய யாதவர் மட்டுமே.  பலராமரை தங்கள் தரப்புக்கு இழுக்க யௌதேயன் விளையாட்டைத் தொடங்க, ஆடலை தனதாக்கி வெல்கிறார் கணிகர்.  பலராமரை நன்கு புரிந்தவர்.  மகளின் விருப்பத்துக்கு மாறுபடக் கூடியவர் அல்ல துரியோதனர்.  மண தன்னேற்பு என்று அறிவித்து பலராமரை ஆவேசம் கொள்ளச்செய்து உணர்ச்சிகரமான ஒரு நாடகம் நிகழச் செய்து அவரை கௌரவர் தரப்புக்கு உறுதி கொள்ளச் செய்கிறார்.  யௌதேயனின் கணக்குகள் இரண்டு பக்கமும் முறியடிக்கப்படுகின்றன.  பலராமரை நெகிழ்ச்சி கொள்ளச் செய்து யாதவர் ஆதரவை தக்க வைத்துக் கொள்ளும் அதேசமயம் சாம்பனையும் சர்வதனையும் கைது செய்து யாதவர்கள் தம்மை விஞ்சி விட முடியாது என்றும் துரியோதனர் ஆசிரியரிடம் பேரன்புடன் பெருந்தன்மையுடன் நடந்து கொண்டார் என்றும் காட்டி ஷத்ரியரின் ஆதரவை இழக்காமலும் களத்தை அமைக்கிறார்.  ஒருவகையில் பலராமரை தானம் பெறுபவர் ஆக்கி வெல்லற்கரிய வலிமையும் வள்ளன்மை கொண்ட தலைமையும் கொண்டது அஸ்தினபுரி என்று ஷத்ரியரியரிடையே புகழே தோன்றச் செய்கிறார் என்ற எண்ணம் எழுகிறது.  

இனி யாவும் உணர்ந்த கண்ணனின் விளையாட்டு காண வேண்டும்.  அவன் திருவுளம் என்னவோ?.  பெரும் களத்துள் சிறுகளம் போலும் யௌதெயனின் காய் நகர்த்தலை துரியோதனருக்கு சாதகமாக திருப்புவது போல ஒட்டுமொத்த விளையாட்டையும் தன் நகர்த்தல்களின் மூலம் கண்ணனுக்கு சாதகமாக திருப்புவார் போலும்.  அவ்வாறாயின் கணிகரும் ஞானியே.  மற்றவர்கள் அக்காலத்தின் குறுகிய பரப்புக்குள் மண்ணில் நின்று ஆடுகிறார்கள்.  கண்ணனும் கணிகரும் காலத்தின் பெரும் பரப்பில், யுகங்களின் முகடுகளில் நின்று விண்ணில் தாவி ஆடுகிறார்கள்.


அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை

மற்போர்



ஜெ

மற்போர் பற்றி பிரதிவிந்தியன் அவர்களின் உடலில் உள்ளமில்லை. அதை அகற்றுவதே பயிற்சி என்று சொல்கிறான். அவன் யுதிஷ்டிரனின் மகன். மூளைப்போராளி. அவன் அப்படித்தான் சொல்வான். ஆரம்பம் முதலே யுதிஷ்டிரனுக்கு தம்பியின் மற்போர்த்திறன் பற்றி அந்த எண்ணம்தான் உள்ளது. பீமனை மந்தா என்றுதான் அவன் அழைக்கிறான். அந்த மனநிலை அப்படியே மகனிடமும் உள்ளது. அவன் நூல்வாசிப்பதனால் அப்படி எண்ணம் வருகிறதா அல்லது அப்படி எண்ணம் இருப்பதனால் நூல்வாசிக்கிறானா என்பது சந்தேகம்தான்

அணிகொள்வதை முன்வைத்து நடக்கும் அந்த உரையாடல் ஆழமானது. உபபாண்டவர்களின் மனநிலைகளைக் காட்டுவது. திருதராஷ்டிரனும் யுதிஷ்டிரனும் பிரதிவிந்தியனும் ஒரேபோல அணிகொள்வதில் மிகுந்த அர்வம் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அதிகார்ம் மற்றும் உலகியல் மீது உள்ள ஆர்வம் நீங்காமல் இருந்துகொண்டே இருப்பதை அது காட்டுகிறது


சரவணன்

Monday, November 20, 2017

மீண்டும் பீமன்



அன்புள்ள ஜெ

பிரதிவிந்தியனுக்கும் சர்வதனுக்குமனா உரையாடல் புன்னகையை உண்டுபண்ணியது. மிக நுட்பமான சீண்டல். அதே போன்ற உரையாடல்தான் யுதிஷ்டிரனுக்கும் பீமனுக்கும் நடந்துகொண்டிருக்கும். குறிப்பாக பிரயாகையில் பல இடங்களில் அற்புதமான அங்கதங்கள் உண்டு. அந்தக்குரங்குகளும் ஞாபகம் வருகின்றன. அந்த சித்திரத்தை வெண்முரசில் மீண்டும் கண்டபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது. இதுதான் உலகம். மீண்டும் மீண்டும் வாழ்க்கை நடந்துகொண்டிருக்கிறது. மாறாமல் மீண்டும் மீண்டும் ஒன்றையேதான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்


செல்வராஜ்

அறம்



ஜெ

வெண்முரசில் மக்களுக்கும் அரசனுக்கும் இடையே இருக்கும் உறவைப்பற்றி இன்றைய அத்தியாயம் மீண்டும் எண்ண வைத்தது. ஆரம்பத்திலேயே துரியோதனனை மக்களுக்கு பிடிக்காமலாகிவிட்டது. ஆகவே வெறுக்கிறார்கள். அதற்கு காரணம் என்ன என்று சொல்லமுடியது. அதேபோல யுதிஷ்டிரனை விரும்புகிறார்கள்.

அறத்தாறிதுவென வேண்டாம் சிவிகை
பொறுத்தானோடு ஊர்ந்தான் இடை

என்ற திருக்குறளை நினைத்துக்கொண்டேன். அதற்குஎன்ன காரணம் சொன்னாலும்  எனக்குத்தோன்றுவது இதுதான். அரசனுக்கும் மக்களுக்குமான உறவில் அறம் என்ன என்று சொல்லவே முடியாது


ராஜசேகர்

மைந்தர்



அன்புள்ள ஜெ

உபபாண்டவர்களின் குணாதிசயங்கள் அப்படியே அவர்களின் தந்தையைப்போலவே உள்ளன என்று தோன்றியது. அவர்கள் தந்தையரிடமிருந்து நுட்பமான வேறுபாட்டை கொண்டிருப்பதை நான் சற்றுக்கழித்துத்தான் புரிந்துகொண்டேன். தந்தையரிடம் இருக்கும் ஆசையும் வன்மமும் அவர்களிடம் இல்லை. அவர்கள் வசதியாக வளர்ந்தவர்கள். ஆகவே உல்லாசமாக இருக்கிறார்கள். அரசு சூழ்தலைக்கூட விளையாட்டாகவே செய்கிறார்கள். அந்த விளையாட்டு தோற்றாலும் கவலைகொள்வதில்லை.

ஆனால் நுட்பமான வேறுபாடு யௌதேயனுக்கும் பிரதிவிந்தியனுக்கும் இடையே இருப்பதுதான். இருவருமே யுதிஷ்டிரனின் குணாதிசயத்தைத்தான் பொதுவாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நூல்வாசிப்பது நெறிகளைப்பேசிக்கொண்டிருப்பது. ஆனால் அதேசமயம் அவர்களுக்கு மேலும் சில குணவேறுபாடுகள் உள்ளன. யௌதேயன் சூழ்ச்சிக்காரன். நிதானமானவன். அது குங்கனின் குணம். ஆனால் அதேசமயம் பிரதிவிந்தியன் சஞ்சலம் கொண்டவன். எரிச்சல் கொண்டவன். சதிகள் புரியாத அப்பாவி. அது இளவர்சனாகிய யுதிஷ்டிரனின் குணம். இருவருமே யுதிஷ்டிரனில்உள்ள இரண்டு இயல்புகளை சரியாக பிரதிபலிக்கிறார்கள்.


சாரங்கன்

கதை விரைவு



அன்புள்ள ஜெ


வெண்முரசு நாவல்களிலேயே விரைவான வாசிப்பனுபவம் அளிப்பது எழுதழல்தான். ஏனென்றால் மற்ற எல்லா நாவல்களுக்கும் ஒரு தொகுப்புவடிவம் உருவாகிவிட்டது. பலகதைகளை ஒன்றுடன் ஒன்று தொடுத்துக் கதைசொல்வது அவற்றின் பாணி. இந்நாவலிலும் உஷா பரிணயம் ஒரு துணைக்கதையாக வந்தாலும்கூட விரைவான ஒரே கதைப்போக்கு இருப்பதனால் அடுத்தது என்ன என்று காத்திருந்து வாசிக்கச்செய்கிறது. இப்படி பல ஆண்டுகள் ஒரு புனைவுக்குள் மூழ்கி வாழ்ந்துகொண்டிருப்பது மிகப்பெரிய அனுபவம் என்று தோன்றுகிறது. வெண்முரசு முடிந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற எண்ணமும் இல்லாமலில்லை



சாரநாதன்

பித்தனாக்கும் பேருண்மை தரிசனம் (எழுதழல் - 53)




    உண்மை என்பது பேருருக்கொண்டது. அல்லது உருவே அற்றது. அதன் உருவென நாம் காண்பதெல்லாம் அதன் ஒரு சிறு துளியை மட்டுமே.  அந்த சிறு துளியை அறிந்த ஆணவத்தில்  அனைத்தையும் அறிந்தவராக நடந்துகொள்கிறோம். நம் அறிவு, கொள்கை,  தத்துவம்,  செயல் எல்லாம் அந்த சிற்றுண்மைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.  நம்மை சூழ்ந்திருக்கும் பற்றுகள் நம் அகங்காரம், ஆசைகள், வஞ்சங்கள்,  உண்மையைக்காணும் நம் பார்வையை குறுக்குகின்றன. மேலும் நம் பிறப்பு, சூழல், அனுபவம், திறன் காரணமாக நாம் காண இயலும் உண்மைகள்  ஒருவருக்கொருவர் மாறுபடுகின்றன.  ஆகவே ஒருவருக்கொருவர் முரண்கள் தோன்றுகின்றன.  அனைத்திலும் முழுதும் ஒத்துப்போகும் இருவரை நாம் இவ்வுலகில் காண முடியாமல் போகிறது.      

         அந்தப் பேருண்மையை முழுதாக காண ஒருவரால் முடியுமா என்து ஐயமாக இருக்கிறது.  நம் அகவிழியைக் கூசச்செய்யும் பேரொளிகொண்டது அந்த பேருண்மை.  அது நம் நம்பிக்கைகளைத் தகர்ப்பது, நம் நோக்கங்களை பொருளிழக்கச்செய்வது,  நாம் பற்றியிருப்பதை  பிய்த்தெறிவது,  நம் ஆடைகளை கிழித்தெறிந்து நம்மை நிர்வாணமாக்குவது,   நம்மைத்தவிர யாருமற்ற தனிமையில் நம்மைத் தள்ளுவது. நம் சூழலை காலத்தை இல்லாமலாக்குவது. அதை காண்பவன் அடைவது  ஒருவகையான  இறப்பு என்று கூறலாம். 

      ஒரு  ஆழ்ந்த கனவில்,  ஒரு பேராத்மாவின் முன்னிலையில், சிந்தையில் ஏற்பட்ட கண நேர  ஞானத் தெளிவில் அல்லது  தம்மை உலுக்கிய ஏதோ ஒரு அனுபவத்தில் அடைந்த அதீத உணர்வில்,  சிலர் அந்தப் பேருண்மையை அகக்கண்கொண்டு பார்த்துவிட நேரிடும்.  அப்போது அவர்களுக்கு இந்த உலகின் நடைமுறைகள், மேற்கொள்ளவேண்டிய கடமைகள்,  கொண்டிருக்கவெண்டிய பாவனைகள் எல்லாம்  பொருளற்று போகின்றன. அவற்றிலிருந்து முற்றிலும் விலகி இருக்கும் அந்த நிலையில் அவரைக்  காணும் நாம்  அவரைப் பித்துப்பிடித்தவராக எண்ணுவோம்.  

    அபிமன்யுவிற்கு கிருஷ்ணரின் அவை நிகழ்வு பேருண்மையின் ஒரு தரிசனமாக அமைகிறது.  அதை அவன் கண்ணால் மட்டும் பார்க்கவில்லை. வேணுகானமென 
காதால் கேட்டிருக்கிறான். 



நான் அந்த இசையிரவில் கண்ட கனவுகளை வழியெல்லாம் தொகுத்துக்கொண்டு வந்தேன். இசை இனியதென்று சொல்கிறார்கள். அது மெய்யல்ல. பேரிசை பெருவெளியின் காட்சி போலவே எண்ணத்தை மலைக்கச்செய்து அச்சத்தை எஞ்ச வைப்பது. தனிமையின் துயரை நிறைப்பது. அனைத்தையும் பொருளற்றதாக்கி முழுமையின் வெறுமையை அளிப்பது. அன்றிரவு நான் தேன்புழு என இனிமையில் திளைத்தேன், அனலில் என வெந்துருகவும் செய்தேன்” என அபிமன்யூ சொன்னான்.


இவ்வாறு  உணர்வின் தாக்கத்தில் இருக்கும் அவனைப் பித்தனெனக் காண்கிறான் பிரத்யும்னன். ஆம் இந்த உலகவாழ்வின் ஆசைகள்,  இன்பங்கள், நோக்கங்களால் கண்கள் மூடப்பட்டிருக்கும் பிரத்யும்னனால் அபிமன்யுவின் உணர்வுகளை பித்து என்றுதான் அறிய முடியும் .



வந்த தருணம் முதல் அவன் அபிமன்யூவின் தோற்றத்தை விந்தையுடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தான். ஆசுர நிலத்திலும் உபப்பிலாவ்யத்திலும் அவன் கண்ட அபிமன்யூ முழுமையாகவே தன்னை உரித்து விலக்கி உள்ளிருந்து புதியவனாக எழுந்திருந்தான். கள்வெறிகொண்டவன்போல கண்கள் 

கலங்கியிருந்தன. முகம் பித்தர்களுக்கே உரிய கலையாப் புன்னகை கொண்டிருந்தது. சொற்கள் தெய்வமேறியவன் நாவிலிருந்து என ஒலித்தன. 
அதே நேரத்தில் அபிமன்யுவிடம் இருந்து வரும் சொற்களை வெறும் பித்தனின் சொற்கள் என்று தள்ளிவிட முடியவில்லை.  ஏனென்றால் பித்தனின் வாயிலிருந்து வருபவவை அந்தப் பித்தன் தான் முழு உண்மையென அறிவது. அதில் எவ்வித சூழ்ச்சியோ, உள்நோக்கமோ, கரவோ, சுயநலமோ இருப்பதில்லை. அவன் கூற்று  முற்றிலும் அர்த்தமற்று இருக்கவேண்டும் அல்லது முழுமையான உண்மையாக இருக்கவேண்டும்.  அபிமன்யு  சொல்வதை அவன் சட்டென்று புறந்தள்ளமுடியாமல் போகிறது.



பிரத்யும்னன் உளம் அதிர்ந்தான். அதை விழிகூர்ந்து உளம் தெளிந்து சொல்லியிருந்தால் அந்த திடுக்கிடல் இருந்திருக்காது என தோன்றியது. பித்துவிழிகளுடன் சொல்லப்பட்டதனாலேயே அது மானுடம் கடந்த கூற்றென ஒலித்தது. 
   


அப்பேருண்மையின் மனித உருவென கிருஷ்ணர் இருக்கிறார். அவரை வெறும் தந்தையென, அரசனென, எதிரியென அல்லது தனக்கு உதவுபவனென  பார்ப்பது எல்லாம் குறைபட்ட பார்வையே. அவனை முழுதுமாக பார்க்க இயலாது.   எனினும் அவனை முழுமையாக நேசிப்பவர்களுக்கு அவனுக்கு தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டவருக்கு  அவன் குழந்தையாக காதலானாக நண்பனாக தோன்றி பின்னர் பேருண்மை எனும் தன் விஸ்வரூபதைக்  காட்டுகிறான். அதைக் கண்டவர்கள் இனி எப்படி அவனை அகலமுடியும். தன் தனித்த இருப்பை இழந்துவிட்ட அவர்கள் வெளியுலக பற்றுக்களை நீங்கிய பித்தரென்று தமக்கென்று உண்ர்வு நோகமென ஏதுமற்ற அவரின் அடிமைகள் என்று  மட்டும்தான்இருக்க முடியும்.   அவனை மறுதளிக்காமல் பழிக்காமல், மனதில் அவன்பால் ஏதாவது விரோதம் கொள்ளாமல்   ஒருவர் தமக்கென ஒரு இருப்பை அடைய முடியாது  என்பதை வெண்முரசு நமக்கு இப்பகுதியில் கூறுகிறது.
தீ


ப்திமான் “பித்தனென்றே ஆகிவிட்டார்” என்றான். “ஆம்” என்றான் பிரத்யும்னன். “அவரால் மானுடரை அப்படி ஆக்க முடியும். அவர் அருகிருப்பவர்கள் அவருக்கு அடிமைகளே. அவரிடமிருந்து விலகி ஓடுபவர்கள் மட்டுமே தான் என்று உணர்ந்து தனிவழி காணமுடியும்…”

தண்டபாணி துரைவேல்

Sunday, November 19, 2017

பண்டவர்களும் மைந்தர்களும்





அன்புள்ள ஜெ,


உபபாண்டவர்கள் பாண்டவர்களின் அதே குணங்களைக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தருமனின் மைந்தர் தருமனைப்போலவே இருக்கிறார்கள். ஆனால் கூர்மையான வேறுபாட்டையும் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் மேலும் சிரிப்பும் கற்பனையும் நெகிழ்வும் உள்ளது. சொல்லாமலேயே இந்த வேறுபாட்டை உணர்த்தி எழுதுவது ஒரு அரிய கலை.

இது ஏன் என்பதை நான் கூர்ந்து வாசித்தேன். எனக்கு தோன்றியது இதுதான். பாண்டவர்கள் அடைந்த துன்பம் அவமதிப்பு மோசடியாக நிலம் பிடுங்கப்பட்டது எதையுமே உபபாண்டவர்க்ள் பொருட்படுத்தவே இல்லை. அவர்களைப்பொறுத்தவரை அதெல்லாமே முந்தைய தலைமுறையின் பழங்கதைகள். ஒன்பதுபேருக்குமே பழிவாங்கும் எண்ணம் ஏதும் இல்லை. அவர்கள் அதைப்பற்றி பேசிக்கொள்ளவே இல்லை.இதுதான் ஆச்சரியமானது. அவர்கள் மிகவும் மனவிடுதலையுடன் இருக்கிறார்கள். இந்த அம்சம்தான் அவர்களை வேறுபடுத்துகிறது

மனோகரன்


ட்த்

நெறியமைப்பவன்



அன்புள்ள ஜெ

ஓர் உச்சநிலைக்குப்பின்னர் மிக இயல்பாக அடுத்த அத்தியாயம் ஆரம்பிக்கிறது. அதில் நடக்கும் நீதிவிவாதம் இயல்பாக ஒரு அத்தியாய வளர்ச்சிக்காக என்று தோன்றினாலும் ஆழமானது. அது முன்வைக்கும் கேள்விகள் இரண்டு

ஒன்று அரசாங்கம் ஒரு சமூகத்தை ‘செயல்பட வைக்கலாமா கூடாதா? அரசாங்கம் அதை நிர்வாகம் மட்டும்தான் செய்யவேண்டும். காவலும் கண்காணிப்பும் மட்டும்தான் அதன் வேலை. அதை உண்டுபண்ணுவதோ மாற்றியமைப்பதோ அதன் ஃப்ளோவில் தலையிடுவதோ அல்ல என்பது தான் பழைய முறை. அரசன் அறத்துக்கு கட்டுப்பட்டவன். அரசும் குடிமக்களும் எல்லாருமே அறத்திற்குள் இருப்பவர்கள். அரசன் அறத்தை கட்டுப்படுத்தவோ மாற்றவோ கூடாது. ஆகவே அவன் வழ்க்கைகளில் தலையிடக்கூடாது

இன்னொன்று ஒரு நீதியை மக்கல் ஏற்றுக்கொள்வார்களா? மாட்டார்கள். ஒருவன் எந்த நீதியில் பிறந்து வளர்ந்தானோ அதைத்தான் கடைப்பிடிப்பான். அவன் கற்றுக்கொண்டது அவனைக் கட்டுப்படுத்தாது. ஆகவே ஒரு புதிய நீதிநெறியை கொண்டுவர ஒரு புதிய சமூகத்தை ஆக்கியே ஆகவேண்டும். அதைத்தன கிருஷ்ணன் செய்கிறான்


எஸ். ஆர்.சீனிவாசன்

மாமலர் வருகை





ஜெமோ,
                   ஒரு நீண்ட காத்திருப்பிற்குப் பிறகு மாமலர், குழந்தைகள் தினத்திற்கு அடுத்த நாள் கையில் கிடைத்தது. 

கிழக்குப் பதிப்பகத்தார், பீமன் எனும் குழந்தையை  இத்தினத்தில் கிடைக்கச் செய்தது ஏதோ குறிப்பணர்த்துவது போலத் தோன்றியது.

இந்த அடுமனையாளனின் பெருங்காதலில் கரைய ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

அன்புடன்
முத்து

குறிப்பு: 

இதே நாளில் என்னுடைய இரு கடிதங்களும் உங்களுடைய இணையதளத்தில் பிரசுரிக்கப்பட்டது எனக்கு மேலும் உவகையளித்து காற்றில் மிதக்கச் செய்தது. அதை சிலாகித்து என்னுடைய தளத்திலும் ஒரு பதிவை எழுதியுள்ளேன். அதை உங்களிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள விழைகிறேன்.


முத்து